برخی نویسنده ها برایم جزو انسان هایی هستند که درصورت عدم وجود آنهادچار احساس فقدان گنگی می شدم، و این حس های مشترک انسانی که در نوشته ها می یابم جذبم میکند:

"شاید دوباره چراغی روی میز داشته باشیم و گلدانی گل و عکس های عزیزانمان را. اما دیگر این چیزها را باور نداریم چون یک بار مجبور شدیم ناگهان ترکشان کنیم...

کسی که یک بار رنج کشیده تجربه درد را هرگز فراموش نمیکند.کسی که ویرانی خانه ها را دیده است به وضوح کامل میداند که گلدان های گل، تابلوها و دیوارهای سپید اشیایی ناپایدارند." 

انتخاب کلمات ناتالیا گینزبورگ را در بیان اندوه نهان زندگی ستایشم را برمی انگیزد.